…εδώ ο οίκτος δεν χαϊδεύει — πληγώνει.
Η σκηνική μεταφορά του Επικίνδυνου Οίκτου από την Κερασία Σαμαρά επιχειρεί κάτι λεπτό και επικίνδυνο: να ισορροπήσει ανάμεσα στη συγκίνηση και την αποκάλυψη της σκληρής της ρίζας. Και σε μεγάλο βαθμό, το καταφέρνει.
Η σκηνοθεσία ξεδιπλώνεται με αφηγηματική καθαρότητα και μια σχεδόν τελετουργική ροή. Η παρουσία της ίδιας επί σκηνής ως αφηγήτρια λειτουργεί σαν συνδετικός ιστός — ένα βλέμμα που δεν κρίνει, αλλά φωτίζει. Οι εικόνες εναλλάσσονται με ρυθμό υπόγειο, χωρίς κραυγές, αφήνοντας τη δραματική ένταση να συσσωρεύεται αργά, σαν σύννεφο πριν την καταιγίδα. Η αισθητική —με τη συμβολή της μουσικής και των φωτισμών— ενισχύει αυτή την αίσθηση παρακμής και επερχόμενης απειλής, χωρίς να εγκλωβίζεται σε μια στείρα «εποχικότητα».
Οι ερμηνείες κινούνται σε υψηλό επίπεδο, με εσωτερικότητα και πειθαρχία. Το σύνολο των ηθοποιών λειτουργεί αρμονικά, αποδίδοντας με λεπτές αποχρώσεις τους βασικούς άξονες των χαρακτήρων: την εύθραυστη απελπισία του ανάπηρου κοριτσιού, τη ψυχρή λογική και ηθική αμφισημία του γιατρού, αλλά και την εσωτερική σύγκρουση και δειλία του στρατιώτη. Κάθε παρουσία, μικρή ή μεγαλύτερη, συμβάλλει οργανικά σε ένα σκηνικό σύμπαν όπου η συγκίνηση δεν επιβάλλεται — αναδύεται.
Συνοπτικά,μια παράσταση που δεν σε παρασύρει με εύκολα δάκρυα, αλλά σε φέρνει αντιμέτωπο με μια πιο άβολη αλήθεια: πως ο οίκτος, όταν δεν συνοδεύεται από θάρρος, μπορεί να γίνει η πιο εκλεπτυσμένη μορφή δειλίας. Και αυτό το ψίθυρο… τον κουβαλάς μαζί σου φεύγοντας.
Add Comment