Εδώ έχουμε ένα έργο που δεν φωνάζει — ψιθυρίζει. Και μέσα στον ψίθυρο, λέει πολλά.
Το «Κολυμπώντας στον αέρα» ακουμπά με τρυφερότητα μια σκληρή αλήθεια: πόσο εύκολα η διαφορετικότητα βαφτίστηκε «τρέλα» όταν δεν χωρούσε στα στενά καλούπια της εποχής. Η δραματουργία κινείται ανάμεσα στο σκοτάδι του εγκλεισμού και σε μικρές ανάσες φωτός, που έρχονται μέσα από το χιούμορ και τη φαντασία των δύο ηρωίδων.
Ο πυρήνας του έργου είναι η σχέση τους — μια σύνδεση σχεδόν σωτήρια, που δεν γίνεται μελοδραματική αλλά παραμένει ανθρώπινη, εύθραυστη και αληθινή. Εκεί βρίσκεται και η δύναμή του.
Η Πέγκυ Σταθακοπούλου και η Σίλια Γεωργέλου στήνουν μια σχέση που δεν «παίζεται» — αναπνέεται. Με λεπτότητα και εσωτερικό ρυθμό, ισορροπούν ανάμεσα στο τραγικό και το τρυφερά κωμικό, χωρίς υπερβολές. Οι σιωπές τους έχουν βάρος, και οι μικρές εκρήξεις τους μοιάζουν αληθινές, σχεδόν αφοπλιστικές.
Η σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ κινείται σε μια διακριτική γραμμή: δεν επιβάλλεται, αλλά υπηρετεί. Αφήνει χώρο στις ηθοποιούς και στο ίδιο το κείμενο να αναπτυχθούν, χτίζοντας μια ατμόσφαιρα λιτή, σχεδόν εύθραυστη, που ταιριάζει απόλυτα με τον εγκλεισμό και την εσωτερική διαδρομή των ηρωίδων.
Είναι ένα έργο γλυκόπικρο, με κοινωνικό βάθος και συναισθηματική καθαρότητα — χωρίς κραυγές, αλλά με βλέμμα που σε κοιτάει κατευθείαν μέσα σου.
Celia Georgelou
Add Comment