«Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» – μια κραυγή από την αρχαιότητα που ακούγεται συγκλονιστικά στο σήμερα.
Σε ένα κατάμεστο Θέατρο Πέτρας, παρακολουθήσαμε την «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου από την Ομάδα «Σημείο Μηδέν» και νιώσαμε για ακόμη μια φορά εκείνη τη βαθιά περηφάνια που γεννά η ελληνική δραματουργία.
Μια τραγωδία για τον πόλεμο, την εξουσία, τη θυσία και τις ανθρώπινες αντοχές. Μα πάνω απ’ όλα, μια παράσταση που δεν έμεινε απλώς στην αναπαράσταση του αρχαίου κειμένου. Το έφερε μπροστά μας με δύναμη, ένταση και μια σωματικότητα που δύσκολα σε αφήνει αμέτοχο.
Αφουγκραστήκαμε την αγωνία, τον φόβο, την οργή και τη συντριβή των ηρώων μέσα από ερμηνείες εκ βαθέων, ψυχής και σώματος. Οι ηθοποιοί δεν «είπαν» απλώς τα λόγια του Ευριπίδη· τα έζησαν. Και μαζί τους τα ζήσαμε κι εμείς.
Η μουσική, οι φωτισμοί, τα σκηνικά και η κίνηση δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα σχεδόν τελετουργική, που σε παρέσυρε σταδιακά στην καρδιά της τραγωδίας.
Και τότε έρχεται το ερώτημα… Πόσες Ιφιγένειες πρέπει ακόμη να θυσιαστούν για να φυσήξει ο άνεμος της Ιστορίας;
Ένα έργο χιλιάδων χρόνων, κι όμως τόσο επίκαιρο. Γιατί δυστυχώς ο άνθρωπος συνεχίζει να πληρώνει το τίμημα των αποφάσεων εκείνων που κρατούν την εξουσία.
Φεύγοντας από το Θέατρο Πέτρας, κρατήσαμε όχι μόνο τη συγκίνηση μιας σπουδαίας παράστασης, αλλά και έναν προβληματισμό που συνεχίζει να ταξιδεύει μαζί μας.
Μια παράσταση που μας έκανε περήφανους για το ελληνικό θέατρο και μας θύμισε πως η μεγάλη τέχνη, όταν είναι αληθινή, δεν ανήκει σε μια εποχή. Ανήκει σε όλους μας.
#Χρυσούλα_Ζαφειράκη
#Φιλότεχνος
CrunchyNewz.
Marianna Papaki
Nondas Douzinas
Add Comment