Στο θέατρο Άβατον Ο «Άμλετ – Σώμα σε αναίρεση» δεν αφηγείται· καταδύεται.
Ο Λευτέρης Μαργιόλας απογυμνώνει τον ήρωα από τη φιλοσοφική του αμφιβολία και τον τοποθετεί σε έναν ενδιάμεσο τόπο, όπου η μνήμη γίνεται τιμωρία και η επανάληψη βία. Ο Άμλετ δεν στοχάζεται — φθείρεται μέσα στο ίδιο του το σώμα.
Η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο καθαρτηρίου χωρίς Θεό. Οι μορφές επιστρέφουν σαν εμμονές, όχι σαν πρόσωπα. Η μητέρα, η Οφηλία, ο Κλαύδιος δεν είναι χαρακτήρες· είναι καθρέφτες ενοχής. Κάθε αναμέτρηση μοιάζει με τελετουργία αποδόμησης — τα σώματα συγκρούονται, οι λέξεις γίνονται μαχαίρια, η σιωπή ουρλιάζει πιο δυνατά από τον λόγο.
Μια σκοτεινή, απαιτητική εμπειρία. Όχι εύκολη — αλλά αναγκαία.
Για όσους αντέχουν να κοιτάξουν τον Άμλετ όχι ως πρίγκιπα, αλλά ως ανοιχτό τραύμα που αρνείται να κλείσει.
Add Comment