Στο υπόγειο του Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, η «Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας» δεν παίζεται — κατατίθεται. Σαν εξομολόγηση που δεν ζητά συγχώρεση αλλά δικαιοσύνη. Βασισμένη στο συγκλονιστικό Le Consentement της Vanessa Springora, η παράσταση φωτίζει με σκληρή τρυφερότητα το πιο επικίνδυνο ψέμα: ότι η ανισότητα μπορεί να ονομαστεί συναίνεση.
Οι ερμηνείες είναι βαθιά ανθρώπινες — χωρίς κραυγές, χωρίς μελοδραματισμούς, μόνο με εκείνη τη λεπτή ρωγμή στη φωνή που προδίδει την αλήθεια. Οι ηθοποιοί δεν «υποδύονται»· κουβαλούν πάνω τους το βάρος μιας ιστορίας που καίει ακόμα.
Η σκηνοθεσία επιλέγει τη λιτότητα και ακριβώς γι’ αυτό πληγώνει περισσότερο. Κάθε σιωπή γίνεται μαρτυρία. Κάθε βλέμμα, μια χαμένη ηλικία. Φεύγεις χωρίς εύκολη κάθαρση — μόνο με μια βαριά, αναγκαία σκέψη: πόσο εύκολα η κοινωνία χειροκροτεί το κύρος και πόσο δύσκολα ακούει ένα παιδί.
Δεν είναι παράσταση που «σε συγκινεί» απλώς. Είναι από αυτές που σε αφήνουν να κουβαλάς μέσα σου μια βαριά σιωπή στον δρόμο της επιστροφής — σαν να περπατάς κρατώντας κάτι εύθραυστο που δεν πρέπει να σπάσει.
Add Comment