Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου – Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας
Υπάρχουν πρώτοι δίσκοι που λειτουργούν ως συστάσεις και υπάρχουν πρώτοι δίσκοι που
μοιάζουν περισσότερο με προσωπικές εξομολογήσεις. Ο «Έρωτας στα Χρόνια της
Φοβέρας», η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά του Κωνσταντίνου Χατζηπολυκάρπου, ανήκει
ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Επιλέγει να χτίσει έναν μικρό, εσωτερικό κόσμο, όπου ο
φόβος, η απώλεια, η μνήμη, η αγάπη και η ανθρώπινη ανθεκτικότητα συνυπάρχουν και
συμπορεύονται.
Καλλιτεχνικό γέννημα και θρέμμα σε μια περίοδο γενικευμένης αβεβαιότητας, ο δίσκος
αξιοποιεί το κλίμα της εποχής όχι ως εύκολη θεματολογία αλλά ως αφετηρία για μια
ευρύτερη διερεύνηση της ανθρώπινης συνθήκης.
Μουσικά, ο Χατζηπολυκάρπου κινείται σε ένα πεδίο όπου το ελληνόφωνο ροκ συναντά το
έντεχνο τραγούδι. Τα κομμάτια αποφεύγουν τις εύκολες κορυφώσεις και επενδύουν
περισσότερο στην ατμόσφαιρα, στη μελωδική συνέπεια και στην αφηγηματική εξέλιξη. Οι
κιθάρες έχουν κεντρικό ρόλο, χωρίς όμως να μονοπωλούν το ηχητικό τοπίο, ενώ οι
ενορχηστρώσεις παραμένουν λιτές και λειτουργικές, υπηρετώντας το τραγούδι αντί να το
επισκιάζουν.
Το «Δεν Αλλάζουν», που ανοίγει τον δίσκο, λειτουργεί ως εισαγωγή τόσο στο μουσικό όσο
και στο θεματικό του σύμπαν. Οι στίχοι θέτουν εξαρχής το ερώτημα της προσωπικής
μεταμόρφωσης απέναντι στις δυσκολίες της ζωής, μέσα από ένα τραγούδι που δεν
αναζητά εύκολες απαντήσεις αλλά αποτυπώνει την αμφιβολία ως αναπόσπαστο κομμάτι
της ανθρώπινης εμπειρίας.
Στη συνέχεια, το «Ό,τι Σε Σκότωσε» ανεβάζει τους ρυθμούς και αναδεικνύει τη ροκ πλευρά
του δίσκου. Υπάρχει μια εξωστρέφεια στη μουσική χωρίς όμως να χάνεται ο στοχαστικός
χαρακτήρας, με το κομμάτι να κινείται σε Σιδηροπουλικούς ρυθμούς. Η «Οδός
Τεθλασμένης» κινείται σε παρόμοιο ύφος, με έντονο το δυναμισμό καθόλη τη διάρκεια του
κομματιού. Εδώ η πόλη, μέσα από την οδό του τίτλου, μετατρέπεται σε σκηνικό μνήμης
και οι δρόμοι της σε φορείς ιστοριών που ξεπερνούν το ατομικό επίπεδο.
Με το «Πανηγύρι των Φαλλών» γίνεται και η ενσωμάτωση folk και ethnic στοιχείων,
εμπλουτίζεται σημαντικά το ηχητικό αποτέλεσμα και δημιουργείται μια ενδιαφέρουσα
αντίθεση με τον κατά βάση ροκ χαρακτήρα του δίσκου. Χωρίς να χάνει τη συνοχή του, το
τραγούδι ανοίγει νέους δρόμους μέσα από τον βουκολικό του, ροκ χαρακτήρα.
Το ομώνυμο «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας» βρίσκεται στον πυρήνα της θεματικής
του άλμπουμ. Εδώ ο δημιουργός συμπυκνώνει τις βασικές ιδέες που διατρέχουν το έργο:
τη δυσκολία της επικοινωνίας, την ανάγκη για σύνδεση και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα
στην επιθυμία και την ανασφάλεια.
Το «Ιδανικό σου Είδωλο» και η «Ελένη» ολοκληρώνουν την ακρόαση με πιο ήπιους
τόνους. Το πρώτο εξετάζει τις προβολές και τις προσδοκίες που συχνά επιβάλλουμε στους
άλλους ανθρώπους μέσα από τον ‘90ς ροκ ήχο και με πιο μελώ(δικά) στοιχεία χαρίζοντας
έναν ανέμελο τόνο, ενώ το δεύτερο λειτουργεί σχεδόν σαν επίλογος, αφήνοντας μια
αίσθηση γλυκόπικρης μελαγχολίας, με το ροκ να συναντάει το έντεχνο στον πιο
χαρακτηριστικό του συνδυασμό.
Ο Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου παρουσιάζει μια δουλειά ώριμη, ειλικρινή και
συναισθηματικά συνεπή, η οποία καταφέρνει να μετατρέψει την προσωπική εμπειρία σε
κοινό βίωμα. Είναι ένας δίσκος που δεν φωνάζει για να ακουστεί· επιλέγει να μιλήσει με
ηρεμία και ειλικρίνεια. Και τελικά, αυτό είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει.
FACEBOOK: https://www.facebook.com/CostasHadjipolycarpou
YOUTUBE: https://www.youtube.com/channel/UCWAMzKCROJLf4ASo9Yx9KiQ
INSTAGRAM: https://www.instagram.com/constantinos.hadjipolykarpou/
SPOTIFY: https://open.spotify.com/artist/5hEKwRhPeqSZu7552Mhzic?si=02xtxrAcTHq_5LJRT6a8_w
Add Comment