Κωνσταντίνος Ρήγος
Σκηνοθέτης, χορογράφος
«Human Rights Now!», 1988
Στις 3 Οκτωβρίου 1988 βρέθηκα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η ιστορική περιοδεία «Human Rights Now!» της Διεθνούς Αμνηστίας υπήρξε μία από τις σημαντικότερες συναυλιακές στιγμές που γνώρισε η Ελλάδα. Ημουν εκεί με μια φωτογραφική μηχανή φορτωμένη με ασπρόμαυρο φιλμ, με φθινοπωρινά ρούχα, καλοκαιρινή διάθεση και μια μικρή παρέα φίλων, περιμέναμε από νωρίς στην ουρά για μια θέση κοντά στη σκηνή.
Οι νότες του Μπρους Σπρίνγκστιν, η ευαισθησία της Τρέισι Τσάπμαν, η δύναμη του Πίτερ Γκάμπριελ, η μοναδική φωνή του Γιουσού Ν’Ντουρ, η παρουσία του Στινγκ και η συγκινητική συμμετοχή του Γιώργου Νταλάρα απέδειξαν πως η μουσική μπορεί να ξεπεράσει σύνορα, γλώσσες και ιδεολογίες. Εκείνο το βράδυ τα τραγούδια έγιναν φωνή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας, της ισότητας και της αξιοπρέπειας. Τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα. Σήμερα θυμάμαι κυρίως τα βλέμματα και τον ενθουσιασμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που πίστεψαν ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Θεοδόσης Μίχος
Δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός Best 92.6, συγγραφέας
The Last Drive, 2025
Εδώ και έναν χρόνο, από τότε που παρακολούθησα τις πέντε αποχαιρετιστήριες sold-out συναυλίες τους στο «Gagarin 205», νιώθω ότι δεν θα ήθελα να ξαναζήσω καμία άλλη περισσότερο από αυτές, ειδικά δε την τελευταία. Η φόρτιση που νιώθαμε με τον κολλητό μου (από τότε, στο πρώτο μισό των 90s, που πρωτακούσαμε τους δίσκους των Last Drive) ήταν σχεδόν ηλεκτρική.Κάθε τραγούδι που βλέπαμε να τελειώνει πάνω στη σκηνή δεν θα το βλέπαμε ποτέ ξανά να αρχίζει.
Οι Last Drive τελείωσαν για τελευταία φορά το «It’s all over now, baby blue», μας αποχαιρέτησαν για τελευταία φορά και βγήκαμε βουρκωμένοι στη Λιοσίων, γιατί μόλις είχε τελειώσει η τελευταία συναυλία των Last Drive και περπατούσαμε σαν να είχε κλείσει κάποιος το φως στο δωμάτιο. Κοιταζόμασταν και -χωρίς να μιλάμε- φωνάζαμε: Και τώρα, τι; Ακόμη θλιμμένοι είμαστε που όλο αυτό τελείωσε, γιατί ακόμη χαρούμενοι είμαστε που όλο αυτό το ζήσαμε, γιατί για την ίδια μας τη ζωή μιλάμε όταν μιλάμε για τη μόνη μπάντα που μετράει.
Μόνικα
Μουσικός
Ενιο Μορικόνε, 2005
O Ενιο Μορικόνε τον Ιούλιο του 2005 ήταν ο ορισμός της μοναδικής συναυλιακής εμπειρίας πολύ πριν συνειδητοποιήσουμε πως οι συναυλιακές αναμνήσεις γίνονται η παρακαταθήκη μιας ζωής. Τα πάντα στον αέρα μάς έκαναν να νιώθουμε πως κάθε νότα είχε γραφτεί για να ακούγεται ευλαβικά σε αυτόν ακριβώς τον χώρο. Το highlight: η στιγμή που η ορχήστρα έπαιξε το θέμα από τον «Καλό, τον Κακό και τον Ασχημο», οπότε και αρκετοί θεατές άρχισαν να χτυπούν παλαμάκια στον ρυθμό.
Τότε ο Μορικόνε, χωρίς να σταματήσει να διευθύνει, γύρισε αργά το κεφάλι του πάνω από τον δεξή του ώμο και τους κοίταξε με αυστηρό βλέμμα, σαν να έλεγε: «Τι κάνετε; Αφήστε τη μουσική να μιλήσει μόνη της». Εκείνη τη στιγμή ανησύχησα πραγματικά και σκέφτηκα: «Σε παρακαλώ, μη θυμώσει και φύγει. Η βραδιά είναι ήδη στα βιβλία της ζωής όσων παραβρίσκονται». Χρόνια αργότερα, όταν ανέβηκα κι εγώ στη σκηνή του Ηρωδείου για τις δικές μου συναυλίες, κατάλαβα ότι κανένας καλλιτέχνης δεν θα εγκατέλειπε ποτέ μια τόσο σπουδαία σκηνή. Για μένα, το Ηρώδειο παραμένει το ομορφότερο συναυλιακό μέρος στον κόσμο.
Αλέξανδρος Βραχωρίτης
Διευθυντής Rock FM 96,9
Prodigy, 1999
Υπάρχουν συναυλίες που πας για να ακούσεις τα τραγούδια που αγαπάς και άλλα που σου αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις τις συναυλίες. 15 Ιουλίου 1999, Rockwave Festival στον Αγιο Κοσμά, με τους Prodigy στην καλύτερη φάση της καριέρας τους. Αυτό που έγινε εκείνο το βράδυ δεν περιγράφεται εύκολα. Το live ήταν μια καθαρή έκρηξη αδρεναλίνης (sic). Ξεκίνησαν με το «Breathe» και ο Αγιος Κοσμάς ισοπεδώθηκε. Χιλιάδες κόσμου χοροπηδούσε ασταμάτητα, το χώμα είχε σηκωθεί στον αέρα και η ατμόσφαιρα είχε απίστευτη συνεχόμενη ένταση. Ηταν ένα non-stop πάρτυ από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό!
Η δική μου εμπειρία βέβαια απογειώθηκε μετά το τέλος της συναυλίας, καθώς από μια τρελή «σπόντα» και μια σειρά από καθαρές (και όχι μόνο) συμπτώσεις, βρέθηκα ξαφνικά μέσα στο καμαρίνι τους. Για ευνόητους, καθαρά «ροκ» λόγους, οι λεπτομέρειες των όσων έγιναν εκεί μέσα θα μείνουν για πάντα κρυφές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι όσοι ήταν στην ομάδα των Prodigy είχαν την ίδια ακριβώς άγρια και αυθεντική ενέργεια και εκτός σκηνής. Εφυγα από το φεστιβάλ ξημερώματα, με τα αυτιά να βουίζουν και ένα τεράστιο χαμόγελο. Η καλύτερη καλοκαιρινή συναυλία της ζωής μου.
Ανταμ Κοντοβάς
Chef owner Ex Machina και Adam’s Yakitori
Metallica, 2026
Εχω πάει σε αρκετές συναυλίες, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία, θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη οι Metallica στο ΟΑΚΑ φέτος. Οχι μόνο επειδή είναι ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής, αλλά γιατί τους συνάντησα τη στιγμή που έπρεπε. Βρισκόμουν σε μια πολύ αγχωτική περίοδο και είχα τόσο μεγάλη ανάγκη από μια έκρηξη ενέργειας και έντασης. Και αυτό ακριβώς πήρα. Οι Metallica βγήκαν στη σκηνή με τρομερή δύναμη και απέδειξαν γιατί, ύστερα από τόσες δεκαετίες, παραμένουν ένα από τα σημαντικότερα live συγκροτήματα στον κόσμο. Η στιγμή όμως που με συγκλόνισε ήρθε εκεί που δεν το περίμενα.
Ξαφνικά άρχισαν να παίζουν μια μελωδία που στην αρχή κανείς γύρω μου δεν αναγνώριζε. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατάλαβα ότι ήταν οι Τρύπες, ένα από τα πιο εμβληματικά ελληνικά ροκ συγκροτήματα. Το τραγούδι τους να τραγουδιέται από 9.000 ανθρώπους με τους Metallica να το εκτελούν. Ανατρίχιασα, συγκινήθηκα, ήταν για μένα η κορυφαία μουσική στιγμή της ζωής μου! Οχι μόνο γιατί είμαι ο μεγαλύτερός τους φαν, αλλά γιατί βρέθηκα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο με την ιδανική ψυχολογία. Κάτι που πολύ σπάνια συμβαίνει και χαίρομαι τόσο πολύ που το βίωσα.
Billie Kark
Μουσικός
Coldplay, 2024
Οι Coldplay είναι η μπάντα που μεγάλωσα ακούγοντας. Από παιδί μάζευα τα CDs και τις μπλούζες τους, έχω κάνει μέχρι και tattoo εμπνευσμένο από ένα άλμπουμ τους, ενώ η μουσική τους έχει επηρεάσει βαθιά και τον τρόπο με τον οποίο γράφω τα δικά μου τραγούδια. Είχα ήδη πραγματοποιήσει ένα μεγάλο όνειρο βλέποντάς τους ζωντανά στο Παρίσι το 2023, όμως λίγες μέρες πριν από τη συναυλία τους στην Αθήνα συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Βρισκόμουν στην Ολλανδία σε οικογενειακό ταξίδι όταν με πήραν τηλέφωνο για να μου πουν ότι με καλούν σε ένα ιδιωτικό meet & greet με το συγκρότημα.
Εννοείται, κατευθείαν έκλεισα εισιτήριο, ταξίδεψα περίπου δέκα ώρες με ανταπόκριση και πήγα κατευθείαν από το αεροδρόμιο στον χώρο της συνάντησης. Εκεί γνώρισα από κοντά τον Κρις Μάρτιν και άλλους καλλιτέχνες που, πιστεύω, ήταν καρμικό να γνωρίσω. Λίγες μέρες αργότερα όταν βρέθηκα στο κοινό του ΟΑΚΑ ένιωσα ότι έκλεινε ένας κύκλος. Κάποτε πίστευα πως ακόμη και το να τους δω ζωντανά ήταν άπιαστο όνειρο.
Τελικά, όχι μόνο τους είδα δύο φορές, αλλά μπόρεσα και να τους δω ως ανθρώπους και όχι ως είδωλα. Εκείνη η συναυλία ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα πως τα έχω καταφέρει πολύ καλά και μάλλον ήρθε η ώρα για μεγαλύτερα όνειρα.
Ρενέ Ρεβάχ
Φωτογράφος
Madrugada, 2022
Η εμφάνιση των Madrugada στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 2022 ήταν για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία. Είχα σχεδιάσει την αφίσα της συναυλίας και εκείνο το βράδυ βρισκόμουν επί σκηνής ως αποκλειστική φωτογράφος, κρυμμένη πίσω από τα τύμπανα, ανάμεσα στα καλώδια, στους ενισχυτές και τους μουσικούς. Δεν άκουγες απλώς τη μουσική· ένιωθες τη δόνησή της να διαπερνά τα σώματα όλων όσοι βρίσκονταν πάνω στη σκηνή. Παρατηρούσα τον Σίβερτ Χόιεμ λίγα μέτρα μπροστά μου.
Η μοναδική, βαθιά φωνή του -που με έχει συνοδεύσει σε ξεχωριστές στιγμές της ζωής μου- γέμιζε το στάδιο, ενώ η χημεία των Madrugada θύμιζε έναν ζωντανό οργανισμό που ανέπνεε στον ίδιο ρυθμό. Γύρισα και κοίταξα το κοινό. Χιλιάδες άνθρωποι, μια ανάσα. Από τη σκηνή δεν υπήρχε διαχωρισμός ανάμεσα σε μουσικούς και θεατές. Κι εγώ έτρεχα ασταμάτητα για να προλάβω εκείνη τη μία εικόνα που αποκαλύπτεται μόνο για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μέσα από τον φακό. Εκείνη τη νύχτα δεν ένιωσα μόνο τη χαρά της φωτογραφίας. Ενιωσα την ευτυχία να βρίσκεσαι ακριβώς εκεί όπου συναντιούνται η μουσική, η τέχνη και οι άνθρωποι.
Ελενα Δεδούση
Marketing Manager Breitling Hellas
Muse, 2016
Ηταν 23 Ιουλίου του 2016 όταν οι Muse ανέβηκαν στη σκηνή του Ejekt Festival στην Πλατεία Νερού κι εγώ βρισκόμουν στο δεύτερο μόλις ραντεβού με ένα αγόρι. Οποια αμηχανία υπήρχε, χάθηκε μέσα στα φώτα και τη μουσική όταν ξεκίνησε το live. Η στιγμή που έπαιξαν το «Uprising» παραμένει από τις πιο έντονες συναυλιακές αναμνήσεις μου.
Κάποια στιγμή βρεθήκαμε στα σκαλιά, δεξιά της σκηνής, να φιλιόμαστε ενώ οι Muse συνέχιζαν να παίζουν στο βάθος. Ο κόσμος γύρω μας άρχισε να κινείται σε slow motion. Fast forward: με τον άνθρωπο που στεκόταν δίπλα μου εκείνο το βράδυ γιορτάζουμε δέκα χρόνια μαζί.
Πέτρος Κουμπλής
Content Manager Μέντα 88, Pepper 96.6, Ηappy 104
Νίκος Παπάζογλου, 1991
Ο συμμαθητής του πατέρα μου έχει μακριά μαλλιά, φορά τζιν πουκάμισο και παντελόνι, όμως εγώ τον ξεχωρίζω πάντοτε από το κόκκινο μαντίλι που δένει γύρω απ’ τον λαιμό. Εκείνη τη νύχτα πήγαμε να δούμε τον Νικόλα στον Λυκαβηττό. Ανηφορίζουμε. Είναι φθινόπωρο πια, έχω αρχίσει σχολείο, αλλά νιώθω σαν να πηγαίνουμε ξανά διακοπές. Ολο το προηγούμενο διάστημα ακούγαμε τον καινούριο του δίσκο. Ηξερα τα τραγούδια απέξω.
Κοιτάζω τον πατέρα μου και είναι συγκινημένος (για κείνον, όποτε αντικρίζει τον Νίκο, είναι σαν να βλέπει μπροστά του τη Θεσσαλονίκη του ’50 και του ’60, την παλιά πόλη, τη ζωή μιας άλλης εποχής – φτωχικής κι ανέμελης). Εγώ είμαι εκστασιασμένος. Μπροστά στα παιδικά μάτια μου ξετυλίγεται ένα ολοκαίνουριο σύμπαν. ο Νίκος Παπάζογλου στον Λυκαβηττό το 1991 δημιουργεί ένα διονυσιακό σκηνικό, μια συνθήκη που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Δίπλα του στη σκηνή, ένας νεαρός κιθαρίστας που μου αρέσει πολύ το στυλ του – λέγεται Σωκράτης Μάλαμας και μαζί του θα περάσω στο μέλλον πολλές από τις πιο μυσταγωγικές και μεθυσμένες στιγμές της ενήλικης ζωής μου.
Νάντια Δρακούλα
Σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων ΕΚΚΟΜΕΔ, Συγγραφέας, Ραδιοφωνικός- Κινηματογραφικός Παραγωγός
Chemical Brothers, 2018
Πατάς το γκάζι για να στρίψεις στο φανάρι της Ποσειδώνος, μπαίνεις στο παλιό αεροδρόμιο, σου μυρίζει παιδική ηλικία, ταξίδια με τους γονείς σου, εσύ και ο πατέρας σου στο υπόστεγο της Ολυμπιακής, οι επισκευές των αεροπλάνων. Αργότερα στα house και electro parties που χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι τότε θα καθόριζαν για πολλούς λόγους τη ζωή σου. Οι Chemical Brothers ήταν ορόσημο για πολύ κόσμο της δικής μου φουρνιάς. Ξεκινήσαμε μια παρέα, ερχόμενοι από διακοπές, όλοι κάπως μαυρισμένοι, ανανεωμένοι, είχαμε κάτι καλό να μοιραστούμε, αισθανόμασταν ωραίοι. Η παρέα μεγάλωσε πολύ. Γνωστοί σου από το παρελθόν ξεφύτρωναν από παντού.
Όταν βγήκαν τα visuals με τους τεράστιους μοβ άντρες στη σκηνή και ακούστηκε η εισαγωγή του «Go!» συνέβη ένα αισθητηριακό παραλήρημα. Σαν να μας έσκασε εκείνο το συναίσθημα της ανεμελιάς με μορφή υπερβατική, σαν τον γίγαντα στην οθόνη που έτρεχε. Τρέχαμε ευλαβικά πάνω σε στίχους χιλιοπαιγμένους στα πάρτυ του MTV. Κάπου μέσα μας ξέραμε ότι το μεγάλο δικό μας πάρτυ κάπου εδώ τελείωνε. Θα άρχιζε ένα άλλο. Είχε νόημα να χορέψουμε, να φλερτάρουμε με θράσος, ιδρωμένοι, μέχρι το πρωί. Στο τέλος το πάτωμα γέμισε φούξια και ασημένια χαρτάκια, περπάτησα στον διάδρομο του αεροδρομίου με πόδια πονεμένα, αλλά με χαρά άγρια.
Θοδωρής Βαμβακάρης
Σύμβουλος Επικοινωνίας, ραδιοφωνικός παραγωγός Pepper 96.6, τηλεοπτικός παρουσιαστής ERT News
Πίτερ Γκάμπριελ, 1987
Υπάρχουν βραδιές που τις θυμάσαι επειδή ήταν μεγάλες. Ενα τέτοιο βράδυ ήταν εκείνο στον Λυκαβηττό τον Οκτώβριο του 1987. Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, ούτε stories που θα αποδείκνυαν ότι ήσουν εκεί. Υπήρχε μόνο η προσμονή. Και ύστερα βγήκε ο Πίτερ Γκάμπριελ. Ηταν η εποχή του «So». Τα τραγούδια είχαν ήδη γίνει ύμνοι, όμως ζωντανά αποκτούσαν άλλη διάσταση. Κοίταζα γύρω μου με το βλέμμα ενός πιτσιρικά. Αγνωστοι άνθρωποι τραγουδούσαν μαζί. Κανείς δεν ήθελε να χαθεί ούτε μία νότα. Ημασταν όλοι παρόντες. Απόλυτα παρόντες.
Σε ένα διάλειμμα βγήκε ένας νεαρός από το stage crew για να καθαρίσει με σκούπα τη σκηνή. Κάποιοι εξυπνάκηδες από τις πρώτες σειρές άρχισαν να τον χλευάζουν και τότε είδαμε κάτι που μόνο ο Γκάμπριελ μπορούσε να κάνει. Βγαίνει στη σκηνή, κάνει νόημα στον νεαρό να πάει να παίξει στο πιάνο και αρχίζει να τραγουδάει. Δεν θυμάμαι το κομμάτι που τραγούδησε ο Γκάμπριελ, αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν το πιο παθιασμένο χειροκρότημα της βραδιάς.
Τάκης Γιαννούτσος
Ραδιοφωνικός παραγωγός Pepper 96.6, τηλεοπτικός παρουσιαστής ERT News, μουσικός/ντράμερ των Yeah!
Bauhaus, 1983
Είμαι σε μια ηλικία που μόλις έχουν ξεκινήσει οι συναυλίες στην Ελλάδα (Police, Ρόρι Γκάλαχερ), σε άθλιους χώρους (Σπόρτινγκ, γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας), και που οι γονείς δεν πρέπει με τίποτα να μάθουν ότι θα πας, ανακοινώνεται ότι στις 14 Μαΐου έρχονται οι Bauhaus! Θυμάμαι όλη τη συναυλία σαν να την είδα χτες βράδυ. Ολα τα τραγούδια, ακόμα και το πού καθόμουν.
Η συναυλία τελειώνει και εμείς αποσβολωμένοι. Πού να γυρίσεις σπίτι μετά από τέτοια υπερένταση! Snowball στο Κολωνάκι. Εκεί που τα περισσότερα μπαρ έπαιζαν τη μουσική που ακούγαμε. Μπαίνουμε με τον κολλητό μου, τον Χρήστο, καθόμαστε στην μπάρα, πίνουμε το πρώτο μας ποτό, μετά το δεύτερο και κάπου ανάμεσα στην έκσταση και στο ξενύχτι περνούν την πόρτα του μπαρ ο Πίτερ Μέρφι και ο Ντάνιελ Ας. Σοκ! Από εκεί και μετά κλείδωσε ο γενικός του εγκεφάλου μου και δεν θυμάμαι ούτε τι έγινε, ούτε πώς φύγαμε, ούτε τι ώρα φύγαμε, ούτε πώς πήγαμε σχολείο την επομένη, ούτε τίποτα.
Πηγή www.protothema.gr
Add Comment