Μια παράσταση που μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με αφήγηση. Οι «γριές» του Ντέλλα δεν ζητούν απλώς να τις δεις — σε καλούν να τις νιώσεις, σαν άρωμα από καμένο θυμάρι που σου μένει στα ρούχα.
Με πυρήνα τη γυναικεία μνήμη και σώμα, στήνεται ένα σκηνικό όπου η μαγειρική γίνεται μαγεία και η καθημερινότητα αποκτά σχεδόν μυστικιστική δύναμη. Η δραματουργία, πλεγμένη από αρχαία κείμενα μέχρι λαϊκές αφηγήσεις, έχει ποιητική ένταση, αλλά στιγμές-στιγμές βαραίνει από την ίδια της τη φιλοδοξία.
Οι τρεις ηθοποιοί λειτουργούν σαν ενιαίο σώμα — άλλοτε χορός, άλλοτε φωνές προγόνων. Η χρήση μάσκας και ρυθμού είναι από τα δυνατά χαρτιά: λιτή, αλλά υπνωτική.
<<Οι Γριές μαζεύουν την τσουκνίδα>> συνοπτικά είναι μια παράσταση ατμοσφαιρική,
με βαθιά ιδέα και έντονη αισθητική ταυτότητα — όχι εύκολη, αλλά γοητευτικά «αργή», σαν συνταγή που θέλει χρόνο για να δέσει.
Add Comment