Το «Ο Ναυτικός» του Φερνάντο Πεσσόα είναι από μόνο του ένα κείμενο που ανασαίνει μέσα σε ομίχλη· και η σκηνική του μεταφορά χρειάζεται λεπτότητα για να μην χαθεί η εύθραυστη ποιητική του σιωπή.
Η σκηνοθεσία αντιμετωπίζει το έργο σαν ένα νυχτερινό όνειρο που αιωρείται ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Με λιτή ατμόσφαιρα και ρυθμό σχεδόν υπνωτικό, αφήνει χώρο στις λέξεις και στις σιωπές να δημιουργήσουν εκείνη τη μυστική ένταση που διαπερνά το κείμενο του Πεσσόα. Η σκηνή μοιάζει με ένα ακίνητο τοπίο, μέσα στο οποίο όμως κυλά ασταμάτητα το ποτάμι της σκέψης.
Οι τρεις ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τις γυναίκες κινούνται με ευαισθησία και εσωτερικότητα, σαν φωνές της ίδιας ψυχής που ψάχνει διέξοδο μέσα στο σκοτάδι. Οι ερμηνείες τους κρατούν μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το ονειρικό, δίνοντας βάθος στον στοχασμό του έργου.
Το κορίτσι, σιωπηλή παρουσία στο κέντρο της νύχτας, λειτουργεί σχεδόν συμβολικά· μια εύθραυστη εικόνα ανάμεσα στο παρελθόν και στο ανείπωτο.
Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση ατμοσφαιρική και στοχαστική, που δεν επιδιώκει να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να ανοίξει ένα παράθυρο στον εσωτερικό κόσμο — εκεί όπου, όπως γράφει και ο Πεσσόα στο Το βιβλίο της ανησυχίας, τα όνειρα συχνά είναι πιο αληθινά από την ίδια τη ζωή.
Add Comment