Υπάρχουν παραστάσεις που τις παρακολουθείς… και υπάρχουν κι εκείνες που σε καθηλώνουν σε μια καρέκλα και σε κάνουν να αναμετρηθείς με τη συνείδησή σου. Οι «12 Ένορκοι» του Reginald Rose είναι ακριβώς μια τέτοια εμπειρία.
Σε ένα λιτό σκηνικό, ένα τραπέζι, δώδεκα άντρες και μια απόφαση που μπορεί να καθορίσει τη ζωή ενός παιδιού. Η σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη κρατά τον θεατή σε μια συνεχή ένταση, χτίζοντας βήμα βήμα ένα κλίμα ασφυκτικό, σαν τον καύσωνα της Νέας Υόρκης που μοιάζει να στάζει από τους τοίχους της αίθουσας των ενόρκων.
Οι ερμηνείες λειτουργούν σαν κομμάτια ενός δυνατού παζλ. Δώδεκα διαφορετικοί χαρακτήρες, δώδεκα ψυχογραφήματα, δώδεκα μικρές κοινωνίες που συγκρούονται πάνω από την τύχη ενός 17χρονου αγοριού. Οι προκαταλήψεις, ο θυμός, ο εγωισμός, αλλά και η αμφιβολία και η ανάγκη για δικαιοσύνη ξεγυμνώνονται μπροστά στα μάτια του κοινού.
Η παράσταση δεν είναι απλώς μια θεατρική αφήγηση. Είναι μια γερή γροθιά στο στομάχι και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση ότι η αλήθεια πολλές φορές χρειάζεται θάρρος για να ακουστεί. Και κάπου ανάμεσα στις έντονες αντιπαραθέσεις, στις σιωπές και στις ματιές των ηθοποιών, ο θεατής συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται κι εκείνος μέσα σε αυτό το δωμάτιο… ως ο δέκατος τρίτος ένορκος.
Μια παράσταση δυνατή, ουσιαστική και διαχρονική, που συνεχίζει για 11η χρονιά να μας θυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η έννοια της δικαιοσύνης όταν περνά μέσα από τον ανθρώπινο χαρακτήρα.
Add Comment