Υπάρχουν παραστάσεις που δεν τις βλέπεις απλώς… τις αισθάνεσαι να σε περικλείουν.
Στο «Εικοσιέξι… και μία» του Μαξίμ Γκόρκι στο Θέατρο Αλκμήνη, ένιωσα σαν να κατέβηκα κι εγώ στο υγρό υπόγειο εκείνου του φούρνου. Εκεί όπου είκοσι έξι εργάτες ζουν και δουλεύουν σχεδόν ξεχνώντας πως είναι άνθρωποι και όχι μηχανές.
Η σκηνοθεσία του Μπάμπη Κλαλιώτη στήνει με λιτότητα έναν ασφυκτικό κόσμο, γεμάτο σιωπές και καταπιεσμένη ζωή. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, ο Ανδρέας Ανδρεόπουλος στον βασικό ρόλο δίνει μια ερμηνεία εσωτερική και ουσιαστική, γεμάτη αλήθεια και ευαισθησία.
Οι ηθοποιοί λειτουργούν σαν ένα σώμα, σαν ένας ανθρώπινος μηχανισμός που κινείται ασταμάτητα — μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται η «μία» και ταράζει τα νερά των ψυχών τους.
Και τότε κάτι αλλάζει.
Μια παρουσία, μια ανάσα φρεσκάδας, ένα γέλιο — και ξαφνικά το σκοτεινό υπόγειο γεμίζει με όνειρα, επιθυμίες, προσδοκίες… αλλά και με επικίνδυνες ρωγμές στις ψυχές των ανθρώπων.
Μια παράσταση κοινωνική και βαθιά ανθρώπινη, που θυμίζει πως ακόμη και στο πιο σκοτεινό υπόγειο της ζωής, ο άνθρωπος θα συνεχίσει πεισματικά να αναζητά λίγο φως.
Γιατί, όπως λέει και το έργο:
«Το να ζήσουμε είναι υποχρέωση.
Το να ζήσουμε καλά είναι δικαίωμα.»
Add Comment