Στο «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» η σκηνή μετατρέπεται σε αρένα. Ένα ανελέητο παρκέ όπου τα σώματα χορεύουν μέχρι εξάντλησης και οι ψυχές μέχρι διάλυσης. Ο ρυθμός δεν χαρίζεται∙ επιβάλλεται. Κι όσο τα πόδια βαραίνουν, τόσο απογυμνώνεται το περιβόητο Αμερικάνικο Όνειρο, αφήνοντας πίσω του μόνο ιδρώτα, βλέμματα απελπισίας και μια κραυγή επιβίωσης.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά (σε σύμπραξη με τον Μάνο Αντωνιάδη) χτίζει με χειρουργική ακρίβεια έναν εφιάλτη σε διαρκή κίνηση. Χωρίς ανάσα, χωρίς έλεος, κρατά τον θεατή αιχμάλωτο σε έναν μαραθώνιο που δεν επιτρέπει ούτε συναισθηματικά διαλείμματα. Η ένταση κορυφώνεται οργανικά, σαν καρδιακός παλμός που χτυπά επικίνδυνα γρήγορα.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι σωματικές, ωμές, βαθιά ανθρώπινες. Ο θίασος λειτουργεί σαν ένας ενιαίος οργανισμός που καταρρέει μπροστά στα μάτια μας. Ξεχωρίζουν τα βλέμματα, η κόπωση που δεν υποδύεται αλλά βιώνεται, και μια αλήθεια που δεν φοβάται να τσαλακωθεί. Εδώ κανείς δεν «παίζει» — όλοι αντέχουν.
Μια παράσταση-δοκιμασία.
Για τους ήρωες επί σκηνής.
Και για εμάς που κοιτάμε… χωρίς να μπορούμε να αποστρέψουμε το βλέμμα.
Add Comment