«Τα Κόκκινα Φανάρια» φωτίζουν την Τρούμπα, εκεί όπου πίσω από τα φώτα ξεδιπλώνονται ζωές γυναικών με σκληρότητα, τρυφερότητα και μια βαθιά ανάγκη για αξιοπρέπεια.
Στην καρδιά της Τρούμπας, εκεί όπου τα φώτα δεν φωτίζουν αλλά αποκαλύπτουν, η παράσταση ξεδιπλώθηκε σαν ζωντανό άλμπουμ μνήμης. Από τις ωραίες της στιγμές κρατάς τις σιωπές που μιλούσαν πιο δυνατά απ’ τα λόγια, τα βλέμματα των γυναικών που στάθηκαν στη σκηνή όχι ως σύμβολα αλλά ως άνθρωποι, με ραγισμένη φωνή και πείσμα για ζωή.
Ο θίασος λειτούργησε σαν καλοκουρδισμένη χορωδία ψυχών· κάθε ερμηνεία έμπαινε στη θέση της με ακρίβεια, δίνοντας χώρο στο συναίσθημα να αναπνεύσει. Υπήρχαν στιγμές τρυφερότητας που λύγιζαν, και άλλες ωμής αλήθειας που χτυπούσαν κατευθείαν στο στομάχι — χωρίς μελοδραματισμούς, χωρίς φτιασίδια.
Ξεχωριστή αναφορά στην Ελένη Ροδά, που παίζοντας και τραγουδώντας επί σκηνής, έντυσε την παράσταση με φωνή μνήμης και συγκίνησης.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε τραγούδι, κίνηση και λόγο, γεννήθηκαν εκείνες οι μικρές, πολύτιμες θεατρικές στιγμές που δεν χειροκροτούνται αμέσως· σε ακολουθούν όμως μέχρι το σπίτι.
Γιατί όταν η Τρούμπα ανεβαίνει στη σκηνή με σεβασμό και αλήθεια, δεν ζητά λύπηση. Ζητά μνήμη. Και την κερδίζει.
Add Comment