Υπάρχουν παραστάσεις που τις παρακολουθείς… και υπάρχουν κι εκείνες που σε παρακολουθούν πίσω.
Ο «Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν» δεν είναι απλώς ένα θεατρικό έργο — είναι μια αργή, σχεδόν υπνωτική κατάδυση στην ανθρώπινη φιλοδοξία και στο τίμημά της. Σκοτεινό, πυκνό, γεμάτο σιωπές που ουρλιάζουν πιο δυνατά από λέξεις.
Η σκηνοθεσία κινείται με ακρίβεια χειρουργική. Χωρίς περιττές εξάρσεις, χωρίς φλυαρία. Δημιουργεί έναν κλειστό, ασφυκτικό κόσμο, όπου κάθε βλέμμα, κάθε παύση, κάθε ανάσα έχει βάρος. Νιώθεις πως οι τοίχοι στενεύουν, πως οι χαρακτήρες — και μαζί τους κι εσύ — δεν έχουν διέξοδο.
Οι ερμηνείες είναι βαθιά εσωτερικές, σχεδόν επικίνδυνα αληθινές. Ο Μπόρκμαν δεν παρουσιάζεται σαν ένας απλός «πεσμένος». Είναι ένας άνθρωπος που συνεχίζει να πιστεύει στο όραμά του, ακόμα κι όταν όλα γύρω του έχουν καταρρεύσει. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η τραγωδία του.
Ο θίασος λειτουργεί σαν ένα ενιαίο σώμα. Δεν υπάρχουν υπερβολές, δεν υπάρχουν εύκολες κορυφώσεις. Υπάρχει μόνο μια συνεχής ένταση, μια υπόγεια σύγκρουση που σιγοβράζει και σε κρατά καθηλωμένο.
Πρόσωπα πληγωμένα, σχέσεις διαλυμένες, λόγια που ειπώθηκαν αργά ή δεν ειπώθηκαν ποτέ. Και μέσα σε όλα αυτά, μια αλήθεια που σε κοιτάει κατάματα: η φιλοδοξία χωρίς όρια δεν οδηγεί στην κορυφή… αλλά στην απόλυτη μοναξιά.
Μια παράσταση απαιτητική, σκοτεινή, αλλά βαθιά ουσιαστική. Από αυτές που δεν τελειώνουν με το χειροκρότημα — συνεχίζουν μέσα σου.
Δεν χαρίζεται. Δεν χαϊδεύει.
Σε κοιτάει κατευθείαν στα μάτια και ρωτά:
“Μέχρι πού θα έφτανες για να δικαιώσεις τον εαυτό σου;”
Add Comment