Η «Linda» της Penelope Skinner, σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη στο Επί Κολωνώ, δεν είναι απλώς μια παράσταση — είναι μια ρωγμή που ανοίγει σιωπηλά μέσα σου.
Για άλλη μια φορά, αφουγκραστήκαμε τον παλμό της παράστασης και τον μοιραζόμαστε με ευαισθησία… εκεί όπου το θέατρο γίνεται κάτι παραπάνω από εικόνα — γίνεται συναίσθημα.
Η Σκότη σκηνοθετεί με ευαισθησία και ένστικτο, αφήνοντας τις σιωπές να μιλήσουν όσο και οι λέξεις. Σαν να κρατά έναν καθρέφτη μπροστά μας και να μας ψιθυρίζει: «κοίτα… κάπου εδώ είσαι κι εσύ».
Η Μυρτώ Αλικάκη συγκλονίζει. Με μια ερμηνεία που δεν ζητά εντυπωσιασμό, αλλά αλήθεια. Κάθε ρωγμή της Λίντα, κάθε βλέμμα, κάθε μικρή παύση, μοιάζει να κουβαλά μια ζωή ολόκληρη. Δίπλα της, Μιχάλης Μαρκάτης, Χριστίνα Μαριάνου, Ηρώ Πεκτέση, Γιώργος Σαββίδης, Μαριέλα Δουμπού και στέκονται με ευγένεια και ένταση, σαν πρόσωπα γνώριμα, σχεδόν οικεία.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε φως και σκιά, η φωνή του χρόνου γίνεται εκκωφαντική. Για όσα δεν προλάβαμε, για όσα χάσαμε, για εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως δεν είσαι πια αόρατος — είσαι απλώς πιο εύθραυστος.
Μια παράσταση που δεν τελειώνει με το χειροκρότημα. Σε ακολουθεί… σαν σκέψη που δεν λέει να σωπάσει.
Add Comment