της Ζωής Ξανθοπούλου & του Γιώργου Παπαπαύλου
Ένα σπίτι-σύστημα. Ένας Αρχιτέκτονας που υπερασπίζεται την τελειότητα σαν να είναι θρησκεία. Κι ένα ζευγάρι που επιχειρεί να κατοικήσει τον χώρο — να τον ζήσει. Και αυτό είναι η ύβρις.
Η σκηνοθεσία της Ζωής Ξανθοπούλου κινείται με ακρίβεια νυστεριού· χτίζει έναν ασφυκτικό, σχεδόν κλινικό κόσμο, όπου κάθε βήμα έχει βάρος και κάθε παύση απειλή. Ο ρυθμός ισορροπεί ευφυώς ανάμεσα στο κωμικό και το σκοτεινό, αφήνοντας το παράλογο να ανθίσει εκεί όπου η λογική γίνεται εμμονή.
Ο Γιώργος Παπαπαύλου αποδίδει έναν Αρχιτέκτονα καθηλωτικό, με ένταση εσωτερική και βλέμμα που καρφώνει — έναν άνθρωπο που αγαπά το δημιούργημά του περισσότερο από τους ανθρώπους. Ο Θεόφιλος Μακρής και η Μαρίνα Φλωροπούλου δίνουν στο ζευγάρι ευθραυστότητα, παλμό και σταδιακά μια σιωπηλή εξέγερση, φωτίζοντας τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για ζωή και στον φόβο της απόκλισης.
Μια τραγική κωμωδία για την εποχή της «σωστής αναλογίας» και της αμείλικτης τελειότητας. Γιατί όταν η αισθητική γίνεται εξουσία, το σπίτι παύει να είναι καταφύγιο — και μοιάζει επικίνδυνα με κελί.
Add Comment