«Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπυ, στη σκηνοθεσία του Σωτήρης Τσαφούλιας στο Θέατρο Ζίνα, μοιάζει με νυχτερινή καταιγίδα που ξεκινά ως ψιλόβροχο και καταλήγει σε κεραυνούς που φωτίζουν ανελέητα κάθε ρωγμή της ψυχής.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και η Έφη Μουρίκη στήνουν ένα ζευγάρι σπαρακτικά οικείο και ταυτόχρονα επικίνδυνα εκρηκτικό. Εκείνος, με πικρό χιούμορ και υπόγεια απόγνωση, ισορροπεί ανάμεσα στη γελοιότητα και τη συντριβή· εκείνη, αιχμηρή σαν σπασμένο γυαλί, κυριαρχεί με μια ενέργεια σχεδόν ζωώδη, αφήνοντας να διαφανεί κάτω από τη σκληρότητα μια βαθιά πληγή που δεν κλείνει ποτέ. Μαζί δημιουργούν μια σκηνική χημεία που άλλοτε σε κάνει να γελάς νευρικά και άλλοτε να κρατάς την ανάσα σου.
Ο Σπύρος Σταμούλης και η Ελεάνα Στραβοδήμου λειτουργούν ως ο καθρέφτης της νεότητας που σταδιακά ραγίζει. Από την αμήχανη ευγένεια περνούν στην αποκάλυψη φόβων και αδυναμιών, φωτίζοντας τη σκληρή αλήθεια ότι κανείς δεν μένει αλώβητος όταν μπει σε αυτό το παιχνίδι.
Η σκηνοθεσία του Τσαφούλια δεν αναζητά εντυπωσιασμούς αλλά ένταση. Στήνει μια κλειστοφοβική αρένα λέξεων, όπου κάθε αστείο είναι μαχαίρι και κάθε σιωπή κραυγή. Αναδεικνύει τον σαρκασμό του έργου χωρίς να προδίδει τη βαθιά του θλίψη, κρατώντας την ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό και το πικρά κωμικό — σαν να βλέπεις δύο ανθρώπους να χορεύουν πάνω σε λεπτό πάγο που ήδη ραγίζει.
Στο τέλος, δεν μένει θόρυβος αλλά μια παράξενη σιωπή — εκείνη η σιωπή που ακολουθεί όταν οι μάσκες πέφτουν και κανείς δεν θυμάται πια πού τελειώνει το παιχνίδι και πού αρχίζει η αλήθεια. Ένα θέατρο σκληρό, αστείο, οδυνηρά ανθρώπινο — και γι’ αυτό βαθιά ζωντανό.
Add Comment