Η επιστροφή του «Ο Τελευταίος Αντάρτης» στο Θέατρο Άβατον στηρίζεται σε μια λιτή αλλά ουσιαστική σκηνοθετική γραμμή: η απουσία σκηνικών λειτουργεί υπέρ της...
Category - Κριτική
Στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά παρακολουθήσαμε τη μαύρη κωμωδία «Το μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου — μια παράσταση που δεν ανοίγει απλώς...
Το Toxicity είναι μια παράσταση που δεν χαρίζεται — σε κοιτάζει κατάματα και σε βάζει μέσα στο ασφυκτικό της σύμπαν, είναι μια εμπειρία που σε σφίγγει, σε...
Το «Χελιδόνι» του Guillem Clua, εμπνευσμένο από την τραγωδία του Pulse nightclub shooting, παρουσιάζεται ως ένα λιτό αλλά έντονα φορτισμένο ψυχολογικό δράμα...
BUTT SPLITTERS – Nibelvirch REVIEW Από το χαμόγελο στο υπαρξιακό βάθος — και πίσω ξανά Αν κάποιος σου έλεγε ότι μια μπάντα με όνομα σαν των Butt...
Οι «Στρατηγικές του Έρωτα» είναι από εκείνες τις παραστάσεις που δεν σε αφήνουν απλώς να τις παρακολουθήσεις — σε τραβούν μέσα τους, σαν ένα παιχνίδι γεμάτο...
Ο «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ερρίκο Ίψεν δεν είναι ένα έργο που απλώς παρακολουθείς· είναι μια εσωτερική δοκιμασία. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη...
Στο Θέατρο Άνεσις, η σκηνή μετατράπηκε σε έναν κλειστοφοβικό κόσμο όπου η σιωπή είχε βάρος και ο χρόνος έμοιαζε να στάζει αργά, σαν νερό σε πέτρα. Οι Αδελφοί...
Η παράσταση στο Θέατρο Πορεία μοιάζει με καθρέφτη που δεν λέει ποτέ όλη την αλήθεια—μόνο θραύσματα. Η Σοφία Αντωνίου στήνει έναν Άμλετ που δεν θρηνεί απλώς·...
Εδώ δεν έχουμε απλώς ένα κείμενο· έχουμε μια βόλτα με ποδήλατο σε δρόμο που στρίβει χωρίς προειδοποίηση, και κάπου εκεί ανάμεσα, ο αναβάτης… είμαστε εμείς...
