Αθήνα 1967… και ένα έγκλημα που αντί να παγώνει το αίμα, σε κάνει να γελάς μέχρι δακρύων. Η «Μαντάμ Μαριάννα» είναι μια παράσταση που δεν κάθεται ήσυχα —...
Category - Κριτική
Υπάρχει κάτι ύπουλα γοητευτικό σε αυτή την ιδέα: να κατεβαίνεις «από κάτω» για να δεις πιο καθαρά τον «από πάνω» κόσμο. Οι «Από Κάτω» της Ζέτη Φίτσιου δεν...
Υπάρχουν παραστάσεις που δεν αφηγούνται μια ιστορία· σε διαπερνούν σαν ανάσα. Έτσι μοιάζει να στέκεται στη σκηνή «Τα Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ — όχι ως έργο...
Η επιστροφή του «Ο Τελευταίος Αντάρτης» στο Θέατρο Άβατον στηρίζεται σε μια λιτή αλλά ουσιαστική σκηνοθετική γραμμή: η απουσία σκηνικών λειτουργεί υπέρ της...
Στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά παρακολουθήσαμε τη μαύρη κωμωδία «Το μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου — μια παράσταση που δεν ανοίγει απλώς...
Το Toxicity είναι μια παράσταση που δεν χαρίζεται — σε κοιτάζει κατάματα και σε βάζει μέσα στο ασφυκτικό της σύμπαν, είναι μια εμπειρία που σε σφίγγει, σε...
Το «Χελιδόνι» του Guillem Clua, εμπνευσμένο από την τραγωδία του Pulse nightclub shooting, παρουσιάζεται ως ένα λιτό αλλά έντονα φορτισμένο ψυχολογικό δράμα...
BUTT SPLITTERS – Nibelvirch REVIEW Από το χαμόγελο στο υπαρξιακό βάθος — και πίσω ξανά Αν κάποιος σου έλεγε ότι μια μπάντα με όνομα σαν των Butt...
Οι «Στρατηγικές του Έρωτα» είναι από εκείνες τις παραστάσεις που δεν σε αφήνουν απλώς να τις παρακολουθήσεις — σε τραβούν μέσα τους, σαν ένα παιχνίδι γεμάτο...
Ο «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ερρίκο Ίψεν δεν είναι ένα έργο που απλώς παρακολουθείς· είναι μια εσωτερική δοκιμασία. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη...
