Πρεμιέρα χθες για την παράσταση «Ο θάνατος ενός ηθοποιού» από την ομάδα Dulcinea… και ακόμη νιώθω πως κάτι από αυτήν έμεινε να με κοιτάζει.
Μια διαδραστική εμπειρία με έντονο ρυθμό, ενέργεια που δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις και ζωντανή μουσική που πάλλεται επί σκηνής σαν δεύτερη καρδιά. Οι εικόνες, με μια αισθητική που ακροβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το σκοτεινό, θυμίζουν κάτι από κλόουν περασμένων εποχών — εκεί όπου το γέλιο έχει πάντα μια ρωγμή.
Με αφετηρία τον κόσμο του Τσέχωφ, η παράσταση δεν μένει στο τότε. Μεταφέρει με τόλμη τον πυρήνα στο σήμερα, εκεί όπου η απαξίωση δεν έρχεται μόνο απ’ έξω… αλλά φωλιάζει μέσα μας. Εκεί όπου ένα «ασήμαντο» γεγονός — ένα φτέρνισμα, μια στιγμή αμηχανίας — μπορεί να γίνει η αρχή μιας εσωτερικής κατάρρευσης.
Η σκηνοθετική προσέγγιση της Άννας Μαρίας Ιακώβου χτίζει ένα σύμπαν που σταδιακά αποδομείται, παρασύροντας μαζί του τους ήρωες αλλά και τον θεατή. Γιατί σε αυτή την παράσταση δεν είσαι απλός παρατηρητής. Είσαι, με έναν τρόπο, μέρος της.
Και κάπου εκεί γεννιέται το πιο δυνατό της σημείο: ο ηθοποιός δεν πεθαίνει όταν πέφτει η αυλαία — πεθαίνει όταν η αξία του εξαρτάται από το βλέμμα του Άλλου.
Μια παράσταση που δεν προσπαθεί να σε “διασκεδάσει”. Σε προκαλεί να νιώσεις, να σκεφτείς, ίσως και να αναμετρηθείς με εκείνες τις μικρές, καθημερινές στιγμές που γίνονται σιωπηλά βαρίδια μέσα μας.
Και τελικά… πόσο εύκολο είναι να χαθεί κανείς, όχι από ένα μεγάλο δράμα, αλλά από κάτι τόσο μικρό όσο ένα φτέρνισμα;
Add Comment